ANTYK

Od IX w.p.n.e do 476 r.n.e

Pojęcia:

Humanizm – wszechstronne zainteresowanie człowiekiem

Mimesis – naśladowanie rzeczywistości w sztuce

Epikureizm – dążenie do szczęścia przez człowieka, polega na wyzbyciu się cierpienia

Stoicyzm – człowiek musi dostosować się do praw panujących na świecie, równowaga wobec przeciwności losu

Hedonizm – dążenie człowieka do przyjemności i szczęścia

Sceptycyzm – prawda nie jest dla człowieka dostępna ponieważ ma on ograniczone możliwości poznawcze

Sztuka starożytna:

a) Wzorzec klasyczny:

- prostota, jasność, harmonia, zachowanie proporcji

- wzorzec powielany w wielu epokach

b) Kalos Kagatos – piękno i dobro są ze sobą związane

TEATR I DRAMAT ANTYCZNY

Teatr wywodzi się z obrzędów ku czci Dionizosa

Małe Dionizje – komedia

Wielkie Dionizje – tragedia

Pierwszego aktora wprowadził Tespis, drugiego Ajschylos, a trzeciego Sofokles.

W dramatach antycznych na scenie mogą występować max 3 osoby.

Zasady obowiązujące w dramatach antycznych:

1.      Zasada decorum

2.      Zasada trzech jedności (czasu, miejsca, akcji)

3.      Zasada nieprzedstawiania krwawych scen

Pojęcia:

Katharsis – oczyszczenie, które miał przeżyć widz oglądając tragedie antyczne

Konimos – skarga głównego bohatera na los

Konflikt tragiczny – konieczność wyboru między dwoma równoważnymi racjami

Ironia tragiczna – działania bohatera mają odwrotny skutek od zamierzonego

Hybris – pycha, pewność siebie

Ate – zaślepienie

Hamartia – nieświadomość popełnionej winy

Anagnoris – uświadomienie sobie własnych czynów

Dramat najczęściej kończy się katastrofą: śmiercią lub okaleczeniem głównego bohatera.